Maar ja, wel gegaan natuurlijk, met de handdoek in de ring gooien kom je ook nergens. De GPS van mijn telefoon stuurde me via een nogal vreemde route naar de plek waar het concert was. Volgende keer toch eerst maar even kijken hoe ie me wil hebben (of misschien een echte houder zodat ik ook op het schermpje kan kijken).

Hoe dan ook, ik kwam er gewoon, prima op tijd, parkeren en toen tijd doden. Ik had een boek meegenomen, heel slim. Broodje gerafeld varken gegeten (pulled pork) en goed gedronken, heel belangrijk, nog wat gelezen, en toen maar eens naar het open veld gelopen, want ik had de goedkoopste kaartjes, ofwel op het gras staan, ver weg van het podium. Zeg maar waar in normale theaters het tweede balkon is, daar was nu gras. Handig, zo’n stuk land met heuvels ;)

Bij de ingang stond een mannetje gratis upgrades uit te delen. Handig! Voor de prijs van het gras had ik nu een overdekte stoel met verrassend veel beenruimte.

Tegen de tijd dat het voorprogramma ging beginnen, kwamen er mensen met een kaartje die op mijn stoel wilde zitten. Bleek het systeem nogal verrot te zijn: na elk gangpad begon een nieuwe sectie en begonnen ze opnieuw te tellen. Ik moest dus in een andere sectie zijn. Men, wat een gedoe. Daar zat ik tussen twee dikke mensen ingeklemd, ook niet zo fijn. Zat wel recht voor het podium op een afstandje van een meter of 40-50, goed te doen qua lawaai.

Na het voorprogramma (soort van country rock, duurde maar een half uurtje, best aardig) nog wat te drinken gehaald en fried dough (platte oliebol). Teruggelopen naar mijn plaats, maar dan een rij ervoor, waar niemand zat. Lekker de ruimte en mocht iemand opnieuw die plek komen opeisen, hoefde ik alleen naar achter te klimmen. Maar dat gebeurde niet. Had vrij zicht op het podium, en heb dus ook wat foto’s en filmpjes gemaakt.

De show was wel tof, het voegde wel iets toe, maar Meat Loaf kan echt niet meer live zingen. Het perste de woorden er met moeite uit en was hartstikke buiten adem. En die klodder oranje kauwgom was goed te zien op de schermen naast het podium.

Ik heb me wel vermaakt verder, maar echt, afgezien van het concert van Alice Cooper heb ik bij alle concerten zoiets gehad van “wat doe ik hier, CD’tje opzetten is veel goedkoper en daar gaan mijn oren niet van tuten”. Geef mij maar een musical.

Terug (in het donker, brr) ging een stuk makkelijker omdat ik de weg wist (vanaf Laconia naar huis, eitje) dus ik zette dat ding maar uit. Zat wel de hele weg achter iemand die letterlijk remde als ie harder dan 45 mph ging op stukken waar je 55 mag… Maar goed. Was ik het een keer niet die de rest van de automobilisten ergerde, heheh.

‘k Had wel de hele tijd koppijn, mijn schouders zitten muurvast. Kan iemand me komen masseren?

Brad had vrijgenomen (die had nog vier vrije dagen die voor July opmoesten) en na lekker samen douchen reden we (in onze eigen auto) naar de garage om hem te droppen. Daarna in zijn auto naar de Dunkin Donuts voor een Bagel Twist (OMG die zijn zo lekker… vers bageldeeg met een dikke plak kaas en dan in de oven bakken…) en daarna naar de bioscoop voor Toy Story 3. Geweldige film, grappig en mooi gemaakt en een leuk verhaal en interessante personages en Spaanse Buzz is gewoon hi-la-risch. Als je hem in Nederland gaat kijken, dus wel de originele versie doen. Tenzij ze het Spaans erin laten…

Anyway. Daarna auto ophalen. Alles gefixt, maar ook nog wat problemen vastgesteld. Hoe fijn ik de Volvo ook vind, dit is de laatste keer dat ik een tweedehands auto heb gekocht :P

Hij reed echter prima en de airco deed het ook, dus mijn ritje naar Dover was heerlijk. De GPS stuurde me min of meer de verkeerde kant op toen ik de instructies niet goed opvolgde (hij zei “follow the course of the road” en ik kwam op een T-splitsing, dus geen idee welke kant ik op moest…). Maar uiteindelijk kwam ik er toch en kon ik het bankje en de gewichten waar ik voor kwam inladen. Het was allemaal nogal roestig, maar voor $20 mag ik niet klagen. Staalborstel en likje verf en goedkoper dan een maandje in de sportschool.

Naar huis ging een stuk makkelijker, hoewel ik wel voorzichtig deed, niet te schielijk remmen, ik wilde niet die schijven in mijn nek. Maar alles ging goed en thuis hebben we toen lekker Dracula 2000 gekeken en ‘s avonds heb ik nog een stukje geschreven. Het is nu gelukkig een tikje koeler maar ik ben blij met mijn airco, hehe.

Na het douchen wilde ik mijn haar een beetje bijwerken. Gisteren had Brad de tondeuse er al overheen gehaald (langste stand bovenop, standje 2 aan de zijkanten) maar er waren een paar plekjes die hij gemist had en die ik zelf wel even zou doen.

Ik pakte de kleinere tondeuse, handiger qua wendbaarheid dacht ik, en stelde hem in op standje twee, net als die andere. Na de eerste baan was duidelijk dat het ene standje twee niet het andere standje twee is. Dus toen moest de rest ook. Gelukkig kon ik met de spiegeldeurtjes alles zien en had ik Brads hulp niet meer nodig (die zat immers op zijn werk), maar nu zijn de zijkanten toch korter dan ik van plan was. Nou ja, groeit wel weer aan en het is lekker zacht.

De chirurg die me zou bellen voor een consult liep een beetje achter, dus ik zat de hele middag niks te doen (kon me niet concentreren). Voetbal gekeken via internet (yay gewonnen, maar denk niet dat ze Brazilie gaan redden) en beetje spelletjes gespeeld.

Anderhalf uur te laat (ik had zelf net tien minuten eerder gebeld, natuurlijk) belde de chirurg. Het was een kort gesprekje met een standaardlijst vragen (of ik allergisch was, rookte, medicijnen gebruikte etc) en ook of ik therapie volgde en mijn familie achter me stond. Wel grappig, maar ik hou niet van telefoons en ik zweette echt peentjes.

Toen ik ophing (nou ja, toen de verbinding vanzelf wegviel) was mijn overhemd zowat doorweekt. Bah. En mijn plan om na het telefoontje naar Dover te rijden om een bankje met gewichten op te halen voor $20 ging ook niet door want het was inmiddels half zes.

Brad kwam thuis en we gingen uit eten. We hadden een coupon voor Uno’s dus dat kwam mooi uit. Ik had naast mijn chicken wrap een skewer (eh… zo’n sateprikker met stukkies vlees) besteld (want ik krijg amper rood vlees binnen), graag medium. Toen ie kwam, bleek het well done te zijn, dus die ging terug naar de keuken. Tegen de tijd dat ik mijn eten op had, kwam de volgende poging, maar ook daar was geen spoortje roze te bekennen. De manager kwam erbij en vond het allemaal erg sneu. Uiteindelijk kreeg ik er twee, voor de prijs van… nou ja, weinig. Want in totaal hoefden we minder dan $15 te betalen voor twee hoofdgerechten, drinken en een toetje. Da’s nou service! In Nederland krijg je niet eens een glas water gratis :P

Daarna nog even naar Borders en Staples geweest maar niks gekocht en weer naar huis, waar het nog steeds warm was (en buiten ook). Bah. Hopelijk kan ik slapen vannacht.

Ik ben moe, heb geen eetlust en er komt ook niet erg veel uit mijn handen met dit weer, dus ik hoop dat het snel voorbij is.

Vrijdag wel foto’s geupload dus als je je verveeld, kun je terecht op mijn gallery-pagina ;)

Tijdens het wachten op de bus met z’n drieen kwam er een pastoor (of zo, met een wit boordje) aan met een roze trui en een hippe spijkerbroek, van een jaar of vijftig, erg grappig. Die liep later mee in de parade. Verder gingen de andere mensen geloof ik alleen maar een dagtochtje doen in Boston, zag nergens roze driehoeken of regenboogdingen.

Het was bewolkt, maar nog droog (nog weg), en we wandelden op ons gemak naar ons inmiddels vaste eetplekje. Jen had koffie over haar shirt geknoeid en we moesten dus een nieuw shirt vinden, want de creamer in haar koffie begon ranzig te worden. We hadden een mazzeltje op een uitverkooprek in een boekwinkel waar ze ook kleren verkochten met het logo van de lokale Universiteit, Emerson. Drie dollar, woei.

Nog steeds tijd zat. We wachtten in het park, vlak bij de vijver, waar het een beetje begon te druppelen. Het was echter wel (lekker) warm, dus ik trok mijn overhemd uit. Eigenlijk was het prima weer.

In de vijver zwom een moedereend met zeven pulletjes en ik liep naar de kant om foto’s te nemen. Ze kwamen steeds dichterbij, tot ik ze gewoon makkelijk had kunnen aanraken. Die beestjes leken nergens bang voor te zijn en scharrelden rustig rond op dertig centimeter afstand. Dat had ik nog nooit meegemaakt. Blijkbaar was moedereend de mensen wel gewend. Erg leuk.

Het begon iets harder te druppen, maar het stelde nog steeds weinig voor en die koele drupjes op mijn blote armen voelden eigenlijk best lekker. De muziek klonk uit de verte al en toeterende motoren gaven het begin aan, dus we liepen naar ons plekje aan de kant. Het was niet zo heel druk nog, gelukkig.

De spits werd afgebeten door drie motorclubs, twee met vrouwen en een met mannen. Erg leuk. Daarna kwamen er allerlei actiegroepen, scholen, kerken, verkiesbare politici en bedrijven als Home Depot en Bank of America laten zien dat ze heel homovriendelijk waren. Af en toe een halfnaakte kerel (veel te weinig), soms wat halfnaakte vrouwen (al dan niet geboren als vrouw) en een groepje leernichten. Het begon halverwege echt keihard te plenzen, dat was wat minder leuk, maar dat drukte de pret niet. Er werd vanalles uitgedeeld en rondgestrooid (t-shirt, condooms met glijmiddel, kralenkettingen, lollies, flyers etc) en iedereen was blij. Sommige mensen hadden protestborden met goeie teksen, zoals “Jesus had 2 dadddies” en het stel dat inmiddels al 55 jaar bij elkaar was, kreeg veel applaus.

Na afloop liepen we met de meute mee naar het plein bij het stadhuis, waar kraampjes stonden en we mensen konden kijken. Was niet zo leuk als de vorige keer, veel commercieel gedoe, maar de fried dough (een soort pizzabodem met suiker die naar oliebollen smaakt) was lekker en het was inmiddels weer droog, dus allemaal prima. Nog toegekeken hoe een SM-meester(es) gewillig publiek afranselde met een “bull whip” (zo eentje als Indiana Jones en Zorro hebben) en toen maar naar het station gelopen, want onze voetjes begonnen pijn te doen.

Thuis even gezeten en toen samen met Brad naar een restaurant gereden om de dag lekker smikkelend af te sluiten. Was weer erg gezellig en ik kijk nu al uit naar volgend jaar (hopelijk met minder regen).

Dinsdag ging ik vitamine T bestellen, maar dat is een “drug” dus daar kun je alleen kleine hoeveelheden (die veel duurder zijn) van krijgen, dus toch maar via internet besteld.

Woensdag weer naar de film, nu met Randilyn (van autorijles) in Hooksett. De remake van Nightmare on Elmstreet zit goed in elkaar en zo, maar haalt het niet bij het origineel natuurlijk. Maar toch leuk. Ik vermaakte me beter dan met Splice.

Het weer hier is een beetje wisselvallig, maar gelukkig niet zo heet als vorige week. We hadden severe thunderstorm watch, flood warning en tornado warning een paar dagen terug, maar gelukkig niets ernstigs gebeurd.

Zaterdag Boston Pride, woei.

De den is ineens weer hartstikke leeg, ik schrik elke keer als ik er kom, doodeng. De keuken was schoon en opgeruimd (nu niet meer) en we hebben ook de slaapkamer een beetje aangepast, dat stond nog kriskras door elkaar. Bij de deur staat nu een kastje, heel handig voor schoenen en sleutels.

Wat ik echt enorm kut vind, is dat de buitenmuren niet recht zijn. De kasten staan dus niet mooi strak tegen de muur, maar er zit een gleuf van vijf centimeter tussen (waar al een paar sokken in zijn verdwenen). Stomvervelend en een doorn in het oog. Maar ja, wat doe je eraan… Tapijt en dikke plinten helpen ook niet. De binnenmuren hebben het wat minder trouwens.

Ik ben vandaag weer begonnen met schrijfregime. Eerst 1000 woorden, dan leuke dingen doen. Vandaag is gelukt, kijken of ik het tot oktober vol kan houden.

Ik ontbijt en sport wel van tevoren, meteen uit bed een tekst op papier zetten werkt toch niet, ik moet eerst wakker worden. Maar Firefox gaat pas aan als ik op de hometrainer zit en niet eerder, anders duurt het nog drie uur voor ik eens naar de kelder afzak.

Verder gaat alles goed :)

Dus. Dat werd een luie zaterdag. Rond een uur of zes ging ik douchen en daarna gingen we naar Ruby Tuesday’s, een soort van traditie omdat we daar op de dag dat ik arriveerde hebben gegeten. Ik woon vandaag (29 mei) namelijk vier jaar in de VS. De tijd gaat snel en er is zoveel gebeurd… Nu kan ik echt dingen van VOOR en NA de emigratie scheiden. Wow.

Verder Dr Who gekeken, een zak kaasknabbels leeggemaakt en A Knight’s Tale gekeken (ook een traditie op deze dag). Lekker lui, maar wel gezellig.

Dit bericht is beveiligd met een wachtwoord. Geef je wachtwoord om het te lezen:

Wachtwoord:

Zondag had ik een lunch ergens in het noorden, nooit geweest dus de GPS een keertje goed uitgeprobeerd. Alleen verkeerd gereden omdat het ding zei dat ik de weg moest volgen en het kruispunt niet al te duidelijk was (moest dus eigenlijk rechtsaf slaan). Ik ging alleen op de voice commands af, niet op het plaatje, ik had geen houder.

De lunch was erg gezellig. Lee woont nogal afgelegen op een stuk grond van 42 acres, waar hij en zijn vrouw net een huis hebben laten bouwen. Heerlijk weer (ja, ik had me ingesmeerd), lekker eten (gewoon hamburgers en hotdogs en alles wat daarbij hoort) en fijne mensen om mee te praten (voornamelijk mannen als ik en wat partners). Was erg fijn.

Relaxt naar huis gereden en ‘s avonds had ik niet echt veel honger, heheh. Purper 10 en een stukje van 11 gekeken, leuk leuk. Fijn weekend gehad!